Św. Hubert od odkładania innych robótek na później.

Zacznijmy od tego, że moje plany haftowania zmieniają się w zawrotnym tempie. Już kwiaty już coś innego a co będzie jutro kto to wie. Chwilowo zacięłam się i haftuję Św. Huberta 325x247. Obraz obiecałam kolegom z Koła Łowieckiego Sarna więc wypadało by się ogarnąć i dążyć do szybkiego skończenia pracy. Dałam sobie rok czasu. Myślę że wystarczy. Po 2 miesiącach pracy widać prawie cały dół ogon psa i zarys jelenia. Powolutku ale do przodu. Tempo idealne to 300 krzyżyków dziennie. Niestety nierealne. Praca, studia polowania czas dla rodziny i przyjaciół. A przyjdzie wiosna i czasu będzie jeszcze mniej, chociaż ostatnio dopadła mnie górka energetyczna, której nie mogła przytłumić nawet choroba (paskudne zatoki). 

Tak będzie wyglądał po ukończeniu:

 A ja jestem na tym etapie:

Ciemne zdjęcie bo robione w nocy przy sztucznym oświetleniu.

 A tu poniżej mamy odrobinkę naszej wspaniałej lubelskiej zimy. Wczorajsze polowanie dzięki właśnie tej pięknej zimie zakończyło się przymusowym postojem w zaspie... Tak, w środku nocy nasz samochód zakopał się w śniegu po same drzwi i musieliśmy z Krzysiem wracać piechotką przy -13 stopniach i śnieżycy. Ale co to był za spacer. Za nic bym tego nie oddała. 5 km szłam w kurtce, czapce, rękawicach i okręcona kocem. Wyglądaliśmy jak dwójka talibów w drodze na akcję. Szczęście, że nikt nas po drodze nie mijał bo by się ludzie mogli przestraszyć, niepotrzebnie z reszta, bo to tylko my myśliwi co się zakopaliśmy w zaspie. Tak to jest kiedy myśliwy kieruje się przekonaniem "a co, ja nie przejadę?". Mamy już nauczkę i być może w tym roku nie powtórzymy takiej przygody, jednak może zdarzyć się jakaś inna heca z serii "ja nie dam rady?".

po lewej widać mój podsyp dla bażantów, dziś ich niestety nie widziałam

A na koniec pochwalę się w końcu oprawionymi pracami. Róże i na dolnym zdjęciu Paw. Róże zawisły w kuchni nad kanapą a Paw na klatce schodowej, tak że widać go z każdego piętra. I z dołu i z salonu i z pierwszego piętra. 

Polecam!!!

 Dziś chciałabym polecić stronkę mojej koleżanki. Dziewczyna robi bardzo fajne rzeczy a co najfajniejsze przetwarza stare na nowe a ponadto ma magiczny talent w rękach do pędzli, ołówków i kredek. Tak więc zachęcam do odwiedzenia jej profilu na FB i polubienia go.Dziewczyna naprawdę pracowita i zdolna. Warto zainteresować się jej talentem!

https://www.facebook.com/przetworczosc?fref=ts

A tutaj można zakupić coś z jej przetwórczości ;)
 
http://awangardaart.pl/artysci/schikaka,13

Bałagan życiowy odsłona kolejna...

Witajcie,
w Nowym Roku życzę Wszystkim wszystkiego najlepszego, spokoju, miłości i zdrowia.

Życzenia spóźnione tak jak i wszystko ostatnio u mnie a to przez zmiany które u mnie nastąpiły. Ale już obiecuję być grzeczną i systematycznie zanudzać Was moją osobą oraz bacznie obserwować Wasze poczynania blogowe.

Z Nowym Rokiem biorę się za siebie, haft, studia, pracę i łowiectwo. I oby tak dalej.

Pozytywnie nastawiona pozdrawiam Wszystkich zaglądających. 
Do następnego postu!
Anja

Nowy obraz

Witam wszystkich.

Ponieważ praca nad różami stanęła w miejscu z powodu braku mulinki zabrałam się za coś nowego. 300 na 322 krzyżyki, 70 odcieni, ariadna. Słynne kwiaty pewnego malarza i rzeźbiarza francuskiego, współtwórcy impresjonizmu. Kanwa 20ct a haftuję pół krzyżykami, dwoma pojedynczymi nitkami mulinki.Wzór w programie Abakan. Zrobiłam go już dawno temu i tak sobie leżał i czekał na swoją kolej. Tak długo leżał, że cały wieczór zastanawiałam się wczoraj który to obraz. Jest kilka podobnych tego autora a pamiętam, że przy tworzeniu wzoru zastanawiałam się nad kilkom opcjami i wyszło tak, że zapomniałam. Ale już doszłam z tym do ładu. Nie sądziłam, że można zapomnieć co się będzie haftować. W końcu przecież musiało mieć "to coś" skoro spędziłam sporo czasu na poprawianiu wzoru.

 Cztery listki jeden kwiat i reszta tła. Niewiele ale bez nici nie pogonię z tym niestety. Cóż muszę poczekać na wycieczkę do większego miasta za DMC bo w mojej mieścince tych nici nie ma a za mało mi trzeba żeby opłaciło się zamawiać przez internet. Dylematy hafciarki he he.

 A na dworze szaro buro i ponuro... Baardzo ponuro... Czekam na śnieg, przykryje wszystko i będzie ślicznie i czyściutko. A na razie deszcz, błoto i szaro. Remont zakończony. Łazienka w stylu disco he he, wszystko się świeci a w fugach między płytkami mam czarną fugę brokatową. Teraz wielkie sprzątanie w domu. Pranie firan, czyszczenie dywanów i odkurzanie ścian. Tak ścian, jest do tego nawet szczotka do odkurzacza i ścianę traktuje się jak podłogę. Dobra metoda na wszelkie tynki ozdobne, baranki i tym podobne. 

Taki widok za oknem naprawdę nie napawa optymizmem...

Na Święta

Obserwuję od pewnego czasu coraz większe poruszenie w temacie Świąt. No i oczywiście nie wytrzymałam i też mam już pierwsze w tym roku świąteczne krzyżyki. A planów ile mam ho ho ;) 

I oczywiście chwalę się moim storczykiem - sabotkiem. Pierwszy kwiat od kiedy go zdobyłam i mam nadzieję, że nie ostatni.

Sweterkowy czas

Zrobiło się chłodniej... Nawet przez chwilę dość zimno bo poważny przymrozek przyatakował moje kwiaty na balkonie i chyba mam poważne straty. Ale za to jakie piękne malowane kwiaty były. Obsypane cukrem pudrem. Dziś posadziłam ostatnią partię tulipanów. W sumie około 400 cebulek szkoda że nie wszystkie zakwitną. Liście zagrabione, zeschłe gałązki powycinane. Jestem prawie gotowa na zimę.

W związku z chłodem robię sweterek. Nie taki byle jaki ale myśliwski. Ha ha jestem w kole myśliwskim. Na razie na stażu. A później jeśli zdam egzaminy będę pełnoprawnym członkiem koła. Dziergam więc sobie sweterek taki na polowania, ciepły, długi i zielony. Druty 3, włóczka Dora. Miła w dotyku, miękka, dość gruba. Sweterek będzie cieplutki. Wzór chyba najprostszy tylko 2 warkoczyki z przodu i może pokuszę się o jeden na rękawach. 

Rozpędziłam się ze zdjęciami polukrowanego ogrodu ale nie mogłam się powstrzymać takie to piękne wszystko było.

Moja jesień

Od kilku dni mam same miłe chwile. Pracowite ale miłe... W lesie byłam 3 razy trafiło się trochę opieniek i podgrzybków przynajmniej niewielki zapas na zimę, ale za to muchomorów to było tyle, że jeszcze chyba tyle nie widziałam. Rosły sobie w brzózkach koło czatowni myśliwego (nawiasem mówiąc mój kolega z koła coś tam musiał porozsiewać, że tyle ich było).

 

 

 

Miałam też miłego gościa w domu. Wpadł przez okno i nie umiał znaleźć drogi na zewnątrz więc niestety musiałam go schwytać i pomóc mu. Biedny rudzik stresował się niesamowicie.

A sadząc tulipany mogłam sobie popatrzeć na motyla, który szukał resztek słońca.

I moje dendrobium postanowiło ubarwiać moją jesień i kwitnie jak szalone. Wypuściło 5 pędów kwiatostanowych a na każdym około 40 pojedynczych kwiatów. Jestem mile zaskoczona do tej pory rekord to były 3 pędy.